Historia kościoła

W latach 1616 – 1622 biskup Paweł Wołucki wraz ze swoimi braćmi - Stanisławem, Sebastianem i Filipem ufundowali drewniane kolegium i kaplicę, przyznając jednocześnie część Rylska oraz Bieliny i Dziurdzioły. Do uposażenia kolegium w różnych okresach należały rówmież majątki: Bieliny, Boguszyce, Dziurdzioły, Gasparów, Młynek, Naropin, Podskarbie, Radwanka, Reguły, Rylsko, Rzymiec, Soszyce, Wola Naropińska, Zawadka. W latach 1630-1642 Jezuici wybudowali murowane kolegium i drewniany kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Znajdowały się w nim słynące łaskami obrazy: św. Franciszka Borgiasza, św. Stanisława Kostki i Franciszka Ksawerego. 18 maja 1693 roku arcybiskup lwowski Konstanty Samuel Lipski – brat wojewody rawskiego – Filipa Lipskiego, położył kamień węgielny pod nowy murowany kościół, którego fundatorem był arcybiskup gnieźnieński prymas Polski Teodor Potocki, który to w 1730 roku konsekrował ukończony kościół, nadając mu wezwanie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Świątynia została wzniesiona w stylu baroku a w jej fasadzie można spotkać nowatorski element nadający budowli ciekawy efekt rozfalowania i wrażenia ruchu. Wnętrze świątyni jest również utrzymane w stylu barokowym. Przez lata fundowano kolejne elementy wyposażenia i dekoracji budowli. Nazwisko architekta jest niestety nieznane. Ciekawostką jednak jest fakt, iż pierwsze szkice wskazują, że pierwotnie planowano budowę kościoła z dwiema szeroko rozstawionymi wieżami.  Jednak napotkane w trakcie budowy trudności finansowe zmusiły Jezuitów do rezygnacji z jej budowy. 1765 roku po wielkim pożarze miasta, w którym została zniszczona gotycka fara Piotra i Pawła, jezuicki kościół zaczął pełnić rolę kościoła parafialnego. 

Prawdopodobnie w tym samym czasie została erygowana parafia. Obecny kościół parafialny powstał w początku XVII wieku jako kościół przy kolegium Jezuickim. Fundację założył w 1613 r. Paweł Wołucki, biskup kujawski (jeden z mecenasów tego zakonu).

Trójnawowy , murowany kościół został zbudowany w stylu baroku jezuickiego. Posiada 7 ołtarzy. Dedykowany patronce kościoła ołtarz główny, z rzeźbami świętych i wyraźnymi cechami baroku, pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku. W predelii ołtarza znajduję się klasycystyczne tabernakulum z końca XVIII.

Pozostałe sześć ołtarzy dedykowane jest: Matce Bożej Nieustającej Pomocy i św. Stanisławowi biskupowi, Św. Janowi Nepomucenowi i św. Maksymilianowi Marii Kolbe, Matce Bożej Częstochowskiej, św. Stanisławowi Kostce, św. Annie Samotrzeciej i Panu Jezusowi Ukrzyżowanemu.